Communiceren met dieren

In het tijdschrift de Bron heb ik sinds maart 2007 een vaste rubriek:

Uitgave maart 2007

Communiceren met dieren

Birgitta van Spronsen

Birgitta van Spronsen is dierentolk. Zij heeft het communiceren met dieren o.a. in Amerika bij Carol Gurney geleerd.Birgitta probeert via deze rubriek inzichten te geven over het gevoelsleven van dieren en vertelt over ervaringen in haar praktijk. Meer informatie: www.communicerenmetdieren.com

Telepathisch communiceren

Er valt heel veel te vertellen over het gevoelsleven van dieren. In mijn praktijk maak ik hele bijzondere en ontroerende dingen mee. Misschien is het handig als ik eerst even uitleg wat een dierentolk doet.

Via het leggen van telepathisch contact met een dier kan men fysieke ervaringen waarnemen in de vorm van beelden, geluiden, woorden of ge-voelens. Deze telepathische manier van communiceren is niet aan afstand gebonden. Voor dieren is het een natuurlijke manier van communiceren, voor ons is het een ‘zesde zintuig’ dat wij niet meer gewend zijn te gebruiken. Zoals wij een vreemde taal kunnen leren spreken, kunnen we ook leren om met dieren te communiceren. Dieren hebben een zeer complexe gevoelswereld en via deze intuïtieve waarneming kunnen wij hun wereld binnentreden.

Op afstand

Ik werk altijd op afstand en gebruik hiervoor een foto van het dier. Tijdens mijn talloze consulten met dieren realiseerde ik me hoe eerlijk, scherpzinnig en openhartig dieren waarnemen, en hoe zij door hun grote betrokkenheid onder bepaalde (familie)omstandigheden kunnen lijden.

Door de communicatie met dieren probeer ik de stilte te doorbreken en dingen in een ander licht te laten zien. Dieren zijn hierbij een oneindige bron van waardevolle informatie voor mij.

De mening van het dier

In mijn praktijk werk ik veel met dieren met gedrags- problemen.Ten minste dat vindt de eigenaar. Het dier zelf ziet dit vaak toch iets anders. Af en toe is de uitleg die het dier geeft over een bepaald ‘probleem’ gewoon hilarisch en soms zitten oplossingen in hele kleine dingen. Zo heb ik met een paard gecommuniceerd dat plotseling niet meer wilde eten en depressief gedrag vertoonde. Na een kort gesprek bleek dat het paard zijn maatje miste dat jaren naast hem stond en dat zomaar was verdwenen. Na overleg met de eigenaar kon zijn maatje weer op zijn oude stal teruggezet worden en het probleem was direct opgelost.

Een andere keer kwam ik in contact met een hond die opeens onophoudelijk tegen de terassdeur zat te blaffen en niet meer wilde stoppen. Tijdens het gesprek bleek dat zijn rode bal in de tuin van de buren lag. Na een kort overleg met de buren en het terugbezorgen van zijn bal keerde de rust terug.

Moeilijke vragen

Helaas kom ik in mijn werk als dierentolk niet alleen maar gemakkelijke vragen tegen. Sommige eigenaren voelen bijvoorbeeld behoefte om in de laatste levensfase van hun dier erachter te komen of een dier pijn lijdt. Wat zijn de klachten? Is het dier al bereid om afscheid te nemen van het leven? Heeft het hierbij hulp nodig? In deze gevallen kan een consult naast een uitgebreid onderzoek bij de dierenarts informatie geven over de wensen van een dier in deze laatste fase.

In de komende uitgaven

Hierover zal ik in een volgende rubriek uitgebreid schrijven. Ook over consulten met overleden dieren wil ik graag iets in deze rubriek kwijt en misschien kan ik daarmee wat angst, pijn en schuldgevoelens een beetje verlichten.

Ik hoop de lezer een kleine blik in mijn werk te bieden en misschien kan ik die ene of andere vraag beantwoorden die men altijd al graag wilde weten.

________________________________

Uitgave mei 2007

Marie of Antoinette?

Een van de eerste dingen die mij tijdens mijn consulten als dierentolk zijn opgevallen was hoe belangrijk een naam voor een dier kan zijn.

Met enige regelmaat klaagden sommige dieren over hun namen zonder dat ik er een vraag over stelde. Sindsdien lette ik er op en probeerde aandachtig te luisteren waarom dieren hier zo mee bezig zijn. Ik ben erachter gekomen dat ze het heel fijn vinden als een naam bij hun past en de eigenaar de naam met de goede intentie uitspreekt. Wij hebben allemaal een bepaald beeld bij een bepaalde naam. Als je bijvoorbeeld iemand kent die Johan heet en je vind deze persoon heel erg aardig dan zal je in de toekomst als je deze naam hoort de naam met iets positiefs associëren. Heb je echter heel slechte ervaringen gemaakt met iemand van deze naam zal je automatisch wantrouwend of minder aardig reageren op deze naam. Aangezien onze dieren heel erg gevoelig zijn voor onze stemmingen vangen ze deze "vooroordelen" feilloos op.

"Prinses"

Tijdens een van mijn consulten had ik contact met een heel schattige buldogdame, die uit gemakzucht gewoon Pitbull werd genoemd. Deze hond vertoonde uiteindelijk gedragsproblemen en maakte zijn eigenaar het leven behoorlijk zuur. Toen ik haar vroeg waarom zij voor de zoveelste keer de postbode lastigviel, vertelde zij: "Om te beginnen heet ik pitbull en iedereen die mijn naam hoort schrikt automatisch en is bang voor mij. Ik heb niet eens een echte naam, dus hoe moet ik mij dan gedragen? "

De eigenaar kon dit wel plaatsen en beloofde zijn hond voortaan Prinses te noemen en deze kleine buldog begon haar nieuwe naam steeds meer eer aan te doen. Mensen die hem hoorden roepen "prinses" keken vertederd om en waren helemaal niet bang voor haar. Zelfs de postbode kon gewoon weer zijn werk doen. Iedereen zag opeens de schattige en leuke hond die zij was. In dit geval deed een naamsverandering dus wonderen.

Dieren vinden het vaak ook niet fijn als ze de naam krijgen van een overleden huisdier en de zoveelste Bono worden. De eigenaar realiseert zich vaak niet dat hij automatisch een beeld in zijn hoofd heeft van zijn overleden dier. Hierdoor kan een nieuwe huisgenoot heel verward reageren of niet naar zijn naam luisteren. Het verwachtingspatroon van de eigenaar naar het nieuwe dier is vaak te hoog en soms kan ook nog een hoop verdriet meespelen. Ieder nieuw dier in huis is uniek en wil ook graag zo behandeld worden. Dieren zijn hier gevoeliger voor dan wij denken.

Wilde Mathilde

Voor mijn aanstaande nieuwe familielid had ik de prachtige naam Luna uitgezocht met in mijn achterhoofd dat de naam uiteraard wel moest passen bij haar karakter. Maar wat paste deze zorgvuldig uitgezochte naam niet. Bij Luna had ik de voorstelling van rust, levenswijsheid, en bedachtzaamheid. En wat was onze nieuwe pup toch anders. Deze hond gaf het woord hyperactiviteit weer een heel nieuwe betekenis en zij hield ons aardig op dreef. Iedere modderpoel was van haar en er zal en moest in alles gerold worden wat ook maar enigszins leek op smerig en vies. Iedere plant, iedere kabel, bankstel, medicijnen, lamp of schoenen waren niet veilig en ook de deuren en ramen moesten het ontgelden. Wij hadden de grootste lol met haar en ze wist ons behoorlijk in te pakken met haar charmes. Al gauw noemden wij haar gekscherend "wilde Mathilde". Na een aantal weken heb ik de knoop doorgehakt en haar een nieuwe naam gegeven. Ze heette voortaan Kimba. Dit paste bij de essentie van haar vrolijke, gelukkige, charmante en onstuimige karakter. Als ik haar naam uitspreek moet ik altijd een beetje lachen en als ze dan weer in volle vaart aangelopen komt als ik haar roep weet ik dat deze naam bij haar past.

Nieuwe Naam

Schroom dus niet je dier een andere naam te geven. Als deze nieuwe naam goed past en hij hem leuk vind zal het dier hier heel snel aan gewend zijn. Vaak is dit ook een goede optie als je dier bijvoorbeeld nare ervaringen heeft meegemaakt in het verleden. Hierdoor kan je hem een hele nieuwe start geven en zal hij alleen maar blij zijn dat er geen herinneringen meer kleven aan zijn naam.

___________________________________________

Uitgave juli 2007

Twee Schildpadden op spreekuur

Graag wil ik de lezer eens voorstellen aan Dolly en Brutus. Met dit "stel" schildpadden en een aantal soortgenoten heb ik al diverse "gesprekken" mogen voeren en ik ben iedere keer weer zeer verrast over de belevingswereld van deze bijzondere dieren. Zo heb ik deze dieren een behoorlijk inzicht gekregen hoe ze hun winterslaap beleven en dat ze hun verzorger op een hele speciale manier kunnen herkennen. Ook de manier waarop ze met elkaar omgaan en wat ze voor elkaar betekenen hebben bij mij een diepe indruk achtergelaten. Eerlijk gezegd dacht ik altijd dat schildpadden o.a. door hun missende knuffelgehalte misschien een beetje saaie huisgenoten zijn. Maar inmiddels weet ik wel beter.

Een tijdje geleden ben ik weer door de trotse eigenaar benaderd om deze keer een wel heel apart "probleem" op te lossen. Dolly en Brutus, die hij met veel zorg behandelde, waren het binnenhok van een groot buitenverblijf binnengelopen en weigerden al geruime tijd eruit te komen. Wat hij ook aan lekkernijen aanbood, geen haar op hun hoofd dat ze naar buiten kon lokken. Ten einde raad belde hij mij op omdat hij bang was dat ze uit zouden drogen of te weinig voeding binnen zouden krijgen.

Nadat ik het stel wat gerust had gesteld begon ik eerst wat algemene vragen te stellen. Dolly vertelde dat zij pittige kleine korreltjes had gegeten maar de smaak heel vies vond. De eigenaar vertelde dat zij inderdaad een bord nasi op het terras had "gevonden". Verder was zij zeer te spreken over haar huisvesting maar had toch nog hier en daar wat wensen en verbetervoorstellen. Ze raakte ook niet uitgepraat over haar "partner" die blijkbaar behoorlijk opdringerig kon zijn en haar geregeld lastig viel. De liefde was dus nog niet echt wederzijds. Toen vroeg ik aan haar waarom ze het hok niet uit wilde komen, en zij vertelde dat er een slang in haar hok zat. Dit leek mij sterk, dus vroeg ik het ook aan Brutus. Ook hij was ervan overtuigd dat er een eng beest in zijn buitenren verbleef en weigerde zijn binnenhok te verlaten. Verder wilde hij hier niet al te veel over kwijt en zei dat hij Dolly wel zou volgen als zij naar buiten ging.

Ik kon mij dus niet voorstellen dat er een slang in hun verblijf zat maar heb in de loop van de jaren wel geleerd dat je de gesprekken beter precies op dezelfde manier aan de eigenaar kan vertellen, zoals je het van de dieren hebt ontvangen. Vaak weet hij of zij hier wel raad mee. Ik vertelde dus de eigenaar hun verhaal en vroeg of er misschien een tuinslang in de buitenren lag en dat zij dit misschien bedoelden, maar hij wist vrij direct waar zij het over hadden. Hij had voor het eerst een courgette, die nogal groot was uitgevallen en een gebogen vorm had, als extra lekkernij in de ren gelegd en dit leek op een afstand inderdaad op de vorm van een slang.

Wij moesten er allebei een beetje om lachen maar een halfuur later belde hij mij op met de mededeling dat hij de courgette verwijdert had en dat Dolly met Brutus in haar kielzog samen naar buiten waren gekomen.

_______________________________________________

Uitgave september 2007

Ouderdom bij dieren

In mijn praktijk als dierentolk heb ik regelmatig gesprekken met dieren "op leeftijd". Een eigenaar komt dan bij mij met de opmerking: "mijn dier gedraagt zich opeens wel heel erg vreemd, het lijkt een beetje op het gedrag van mijn oma met Alzheimer?" Het dier is zich van geen kwaad bewust en weet helemaal niet waar de eigenaar het over heeft.

Eerlijk gezegd zijn deze consulten voor mij altijd heel leerzaam en vertederend. De manier waarop oudere dieren tegen de wereld aankijken verbaasd mij telkens weer.

Zelf heb ik gelukkig veel van mijn dieren mogen begeleiden in deze fase, waarin een dier toch wat onzeker kan worden en extra aandacht nodig heeft. Soms wordt deze periode door ziekte nog zwaarder.

Ouderdom komt met gebreken

Door ouderdom kunnen ook de organen wat minder functioneren en de zintuigen achteruit gaan, zodat je dier op den duur doof kan worden of veel slechter kan ruiken of zien. Wat veel eigenaren zich niet realiseren is dat een oud dier, net als mensen met Alzheimer, bepaalde gedragsveranderingen kan vertonen. Honden kunnen bijvoorbeeld onzindelijk worden. Soms herkennen zij hun huisgenoten niet meer of lopen straal aan hun eigen huis voorbij. Sommige worden ook weer heel speels en vertonen puppygedrag. Anderen worden 's- nachts heel onrustig omdat hun dag- nachtritme is verstoord. Het lopen en opstaan gaat wat moeilijker en de dagelijkse wandelingen lijken opeens drie keer zo lang. Ook verlatingsangst kan opeens optreden bij de oudere hond. Soms hoor ik ook van hondenbezitters dat hun hond opeens naar vliegen gaat happen of blaft naar dingen die er volgens ons niet zijn.

Tuinman in de greep

Bono was bijvoorbeeld een hond van een klant die op hoge leeftijd opeens de tuinman, die hij al die jaren resoluut over het hoofd had gezien, heel voorzichtig aan zijn broekspijp mee naar binnen trok en niet eerder stopte met blaffen voordat hij ging zitten. Na een consult en wat geduld van de eigenaar kon dit probleem gelukkig verholpen worden. Hij was gewoon verward en leed duidelijk aan dementieverschijnselen.

Soms lijkt het erop dat een oudere hond opeens ongehoorzaam gaat worden, maar in veel gevallen zijn ze gewoon hun training vergeten. Ik heb tijdens mijn consulten met oude dieren niet meegemaakt dat een dier opzettelijk dwars gaat doen.

Extra zorg

Juist in deze periode heeft een dier speciale zorg een aandacht nodig. Een extra bezoek aan de dierenarts is vaak ook geen overbodige luxe.

De wijsheid en de uitdrukking op de vaak grijze of witte snoetjes van een echte senior is al die moeite meer dan waard. Ik vind het een cadeau om mijn dieren oud te zien worden en juist nu de tijd met hun extra te genieten.

Gelukkig zijn er nog genoeg dingen waarmee wij hun leven nog levenswaardig kunnen houden. Oudere dieren mogen dan wel niet meer zoveel beweging nodig hebben, maar dat wil niet zeggen dat wij ze geestelijk niet "aan het werk" kunnen zetten. Hoe meer een oud dier wordt gestimuleerd, hoe langer zal het actief blijven. Als je dier dit leuk vind, zijn er bv spelletjes te koop waarin je het dagelijkse droogvoer in kan doen, zodat je hond extra moeite moet gaan doen om het voer te veroveren. Ook zoekspelletjes kan hij/zij nog best uitvoren. Er zijn zelfs voldoende "denkspelletjes" voor dieren waarbij ze hun hersenen nog aardig moeten gaan gebruiken.

Als de hond niet meer zo goed kan lopen is het handig hem met de auto mee te nemen zodat hij geregeld een andere uitlaatplek heeft.

Ook op het gebied van voer zijn er de laatste jaren ontwikkelingen geweest. Zij kunnen er evt. voor zorgen dat het verouderingsproces makkelijker verloopt en de levenskwaliteit nog kan verbeteren. Een ouder dier heeft tevens veel behoefte aan structuur.

Ook voor paarden zijn er inmiddels een aantal fijne stallen waar een oud paard samen met zijn leeftijdsgenoten van zijn oude dag kan genieten, als een eigenaar zelf de zorg niet meer op zich kan nemen.

Graag wil ik een lans breken voor ons oude "mededier" die nog net zo veel plezier in het leven kan hebben als een jong dier, maar die alleen wat extra zorg en geduld vraagt. Geniet vooral van de laatste jaren van je dier, waar je inmiddels mee kan lezen en schrijven en dat aan een oogopslag genoeg heeft. Ook al horen bepaalde gebreken wel bij het ouder worden. De dierenarts is toch wel de aangewezen persoon, die een aantal middelen tot zijn beschikking heeft om de mentale achteruitgang van de oude hond af te remmen en die in deze fase nog veel voor deze dieren kan betekenen.

Ook tijdens een telepathisch consult kunnen wij deze dieren nog goed begeleiden en hun gerust stellen en uitleg geven over bepaalde situaties waarin zij de weg niet meer goed kunnen vinden.

________________________________________

Uitgave november 2007

Als je dier sterft-

het grote afscheid

Helaas zal er een tijd komen dat je afscheid moet nemen van je geliefde huisdier en zal je met de vraag geconfronteerd worden of het dier bereid is om afscheid te nemen en of hij hierbij hulp nodig heeft. Dit zal ongetwijfeld een van de moeilijkste beslissingen van je leven zijn. Uit eigen ervaring weet ik hoe belangrijk het is deze periode goed te begeleiden en waardig af te sluiten.Tijdens mijn training bij Carol Gurney in Amerika is hier veel tijd en aandacht aan besteed en probeer ik zelf de dieren zo goed mogelijk in dit proces te begeleiden. Soms kan deze periode zelfs een bijzondere en spirituele ervaring zijn waarbij je weet dat je dier een fijn leven bij je heeft gehad en je tot het laatste moment zijn wensen hebt gerespecteerd. Voor sommigen kan ook een consult met een overleden dier voor afsluiting en rust zorgen en misschien nog vragen beantwoorden die onduidelijk zijn gebleven.

Als een dier zich in zijn laatste fase van het leven bevind, of dit nu komt door een ongeval, ouderdom, ziekte of trauma is het fijn als het hierbij extra hulp en begeleiding krijgt. Soms zijn mensen in deze periode zelf overmand door verdriet, schuldgevoel of zorg. Ik probeer in deze gevallen contact met het dier op te nemen en te achterhalen waar het dier op dat moment behoefte aan heeft. Heeft een dier bv pijn en krijgt het hiervoor al medicatie en is de dosering toereikend?

Ik begeleid het dier tijdens deze laatste fase in zijn leven en probeer vragen helder te krijgen die juist nu heel belangrijk kunnen zijn. Ik probeer het sterven van het dier op deze manier zo aangenaam mogelijk te maken.

Heeft het dier nog voldoende levenswil of behoefte aan een energiebehandeling/Healing? Is het dier bereid om te sterven en heeft het hierbij hulp nodig? Wil het dier nog afscheid nemen van bepaalde mensen en/of dieren? Zijn er nog dingen die het graag wil gaan doen? Allemaal vragen die gesteld kunnen worden en waar een eigenaar vroeger of later mee geconfronteerd zal worden. Ik probeer het dier als het dit nodig heeft een uitleg te geven wat er gaat gebeuren, zodat het geen angst heeft. Het dier zelf bepaalt het tijdstip waarop het klaar is zijn lichaam te verlaten en of het hierbij geholpen wil worden. Soms geeft het dier de eigenaar hierbij duidelijke tekens zodat deze weet wanneer het zo ver is. Misschien is er nog een behandelmethode en/of een alternatieve mogelijkheid het leven van het dier te verlengen zonder dat het onnodig pijn lijdt. Deze periode is misschien wel de belangrijkste fase in het contact met je dierenarts.

Elk afscheid is de geboorte van een herinnering ...

" Het is toch maar een dier"

De pijn die dit afscheid met zich meebrengt kan voor sommige mensen bijna ondraaglijk zijn. Vooral als de omgeving dan ook nog reageert met opmerkingen als; "het is toch maar een dier, dan neem je toch een ander", of "je bent nu wel lang genoeg verdrietig geweest". Mensen voelen zich vaak niet begrepen en in de steek gelaten als het daarom gaat afscheid te moeten nemen van hun geliefde dier. Op dit gebeid is ook nog nauwelijks begeleiding of hulp te vinden. Rouwverwerking van huisdieren is iets waar nog weinig aandacht voor is. Juist omdat ik zelf dieren heb verloren, die mij onvoorwaardelijke liefde hebben gegeven en ik veel moeite had met de verwerking hiervan, probeer ik via mijn werk een weg te vinden om dit proces voor zowel eigenaar als het dier iets dragelijker te maken.

Een belangrijk familielid

Wat ik hierbij belangrijk vind is het besef dat een dier vaak een belangrijk familielid is, dat vele jaren met het gezin heeft geleefd. Sommige dieren hebben een zo grote impact op ons leven, dat hun verlies zoveel pijn kan doen, dat mensen even niet meer kunnen functioneren. Er is ook geen tijdslimiet voor rouw. Als hier meer begrip voor kan komen en de dieren een betere begeleiding in hun stervensproces hebben, zijn wij mijns inziens op de goede weg. Het besef dat een dier een hoge ziel is en een belangrijke begeleider in ons leven, maakt dat ook hun sterven een belangrijke plaats in moet nemen.

Afscheid zonder angst

Sommige dieren geven tijdens consulten specifieke dingen aan die voor hen belangrijk zijn:

Tira, een hele oude Golden Retriever gaf tijdens een consult aan dat zij zo graag naar haar maatje wilde, die een aantal maanden eerder was overleden en dat zij niet meer verder wilde. Haar taak zat erop en zij was zo verdrietig over het verlies dat zij koos voor een afscheid. Samen met de eigenaresse heeft Tira nog een aantal dingen gedaan die zij belangrijk vond en is toen een week later niet meer wakker geworden. Tijdens mijn consult heb ik haar voorbereid op de reis die ze zo graag wilde maken.Tira was een oude ziel en begreep wat er ging gebeuren. Zonder enkele angst heeft zij in de armen van haar baasje afscheid kunnen nemen. De eigenaresse had hier vrede mee omdat zij nog de wensen heeft kunnen respecteren van haar geliefde hond en waardig afscheid heeft kunnen nemen.

Het is niet altijd het geval dat onze dieren vanzelf overlijden en soms geven ze duidelijk aan dat ze hierbij geholpen willen worden. In deze gevallen is dan de hulp van een dierenarts noodzakelijk. Veel dierenartsen komen aan huis om het dier te laten inslapen en gaan op een hele empathische manier om met dit proces. Ik denk dat de rol van de dierenarts in deze fase heel erg belangrijk is. Hij kan in alle rust van te voren uitleggen wat er precies gaat gebeuren met het dier. Euthanasie geeft ons de mogelijkheid om dieren vreselijke pijnen en onnodig lijden te besparen.

Ik ga er dan uiteraard van uit dat het dier alleen geeuthanaseerd wordt als het lijdt. Een dier lijdt, als het niet meer op een dierwaardige manier kan leven en als het niet meer kan staan of lopen, geen interesse meer heeft in de eigenaar, andere dieren en omgeving, als het zich niet meer bewust is van afwijkend gedrag en als het dier niet meer kan eten of drinken.

- To let go is to fear less and love more -

Wanneer is het goede moment

Blijft de vraag wanneer het goede moment is om deze moeilijke stap te zetten. Veel mensen vinden het heel zwaar om deze beslissing te moeten nemen. Als je vele jaren een dier in huis hebt gehad, zie je vaak zelf al hoe erg de pijn is geworden en of je dier nog voldoende levenswil heeft. Alleen kan het verdriet en de angst het dier te verliezen soms zo sterk zijn, dat de eigenaar hier hulp bij nodig heeft. De dierenarts en een dierentolk kunnen dan wellicht advies geven en samen naar dit proces toewerken.

Wat belangrijk is in dit proces is dat mensen voorberied zijn op wat er gaat gebeuren, zodat het dier zonder stress afscheid kan nemen. Voor kinderen is dit ook heel belangrijk en als de leeftijd dit toelaat vind ik het vaak goed als kinderen hierbij betrokken worden. Sommige kinderen hebben veel baat bij een mooi afscheid en willen misschien nog een tekening maken voor hun dier of foto's aan het dier meegeven. Het verdriet van kinderen over het verlies van hun maatje heeft een bijzondere plek binnen het gezin nodig.

Thuis afscheid nemen

Ik heb gemerkt dat de meeste dieren het fijner vinden om thuis afscheid te kunnen nemen en de aanwezigheid van de eigenaar hierbij heel belangrijk is. Hoe moeilijk dit ook is, je bent als eigenaar een grote steun voor je dier en dit is in deze fase belangrijk. Praat met je dier en laat gerust zien hoe verdrietig je bent. Je dier voelt dit toch wel. Als de tijd dan echt gekomen is neem dan op jouw manier afscheid van je dier en laat het gaan. Het lichaam dient hun niet meer. Wat mij opvalt, is dat dieren meestal niet bang zijn voor de dood. Vaak hebben ze meer moeite de eigenaar achter te laten. Dieren beseffen de onvermijdelijkheid van de dood. Zij worden niet met afgrijzen oud.

Wij kunnen een dier ook nog op natuurgeneeskundige wijze ondersteunen. Naast de begeleiding van de dierenarts zijn er talloze alternatieve mogelijkheden om het dier de laatste fase nog zo aangenaam mogelijk te maken. Een gesprek met een dierentolk of sjamaan, aromatherapie, Bachbloesem, Fytotherapie, Homeopathie TTouch en Reikibehandelingen zijn aanvullende mogelijkheden.

Ik heb helaas in mijn leven al een aantal fantastische dieren verloren. Alleen weet ik nu door eigen ervaringen en door mijn werk als dierentolk dat het stervensproces naast al het verdriet ook heel bijzonder kan zijn en juist doordat dieren ons laten zien hoe ze vaak zonder angst het leven verlaten geeft mij dit weer hoop.

Op mij site staan een aantal boektitels over dit onderwerp die hopelijk een steun kunnen zijn. Binnenkort geef ik een lezing over stervensbegeleiding.

_______________________________________________

Uitgave januari 2008

Een nieuwe taal leren?

Tijdens de spirituele markt van de Bron op 4 november gaf ik een lezing Communiceren met dieren en mijn werk als dierentolk. Omdat de belangstelling erg groot was moesten wij helaas een groep mensen moesten die de lezing wilden bijwonen teleurstellen.Daarom wil ik in deze rubriek nog een keer kort iets vertellen over het telepathisch communiceren met dieren.

Een nieuwe taal leren

Wat betekent telepathisch of intuïtief communiceren eigenlijk:

Het betekent: geestelijke of fysieke ervaringen waarnemen in de vorm van woorden, beelden, geluiden of gevoelens. Telepathie is niet aan afstand gebonden.

Telepathisch communiceren met dieren is als het leren van een vreemde taal. Als wij iemand ontmoeten die onze taal niet spreekt, gaan wij er ook niet vanuit dat deze persoon niet kan communiceren of niets te zeggen heeft. Hij of zij spreekt gewoon onze eigen taal niet. Willen wij dus op een diepere manier met dieren communiceren, zullen wij elkaars taal moeten leren.

Zoals bij ieder nieuwe taal die wij leren moeten wij ook hierbij een bepaalde basis aanleren en heel veel oefenen, anders blijft het bij: welke trein gaat naar Barcelona of wat kost een biertje?...

En wij willen nou juist zo veel van onze dieren te weten komen.

Het belangrijkste bij deze manier van communiceren is dat je luistert en dat je sensitief gaat ontvangen.

Als je een hechte band hebt met je dier communiceer je ongetwijfeld al regelmatig met elkaar. Al heb je dit niet altijd in de gaten. Vaak zal je denken dat de gedachtes die je opvangt je eigen gedachtes zijn.

Hoe vaak denk je niet opeens: volgens mij is de waterbak leeg en dat blijkt dan zo te zijn. Is dit je eigen gedachte of heeft je dier deze gedachte naar je toegezonden?

Je eigen intuïtie

Ongemerkt gebruiken wij onze intuïtie wel degelijk, alleen raakt dit vaak wat op de achtergrond. Hoe vaak denk je niet net aan iemand en een seconde later belt deze persoon op.

Intuïtie is niet een gift die voor weinige mensen is weggelegd maar een "gave" die iedereen weer kan leren. Het is een spier die getraind moet worden.

Met veel oefenen en de goede begeleiding kan iedereen leren om met dieren te communiceren.

Alleen is het net als met bijvoorbeeld fietsen: iedereen kan leren fietsen maar niet iedereen wordt een Leontine van Moorsel. En dat kan dan verschillende oorzaken hebben. Misschien heb je wel geen goede fiets of geen goede trainer, niet voldoende talent of je oefent gewoon niet voldoende. Zo is het ook met het communiceren met dieren. Je zult een basistechniek moeten aanleren en heel veel oefenen.

Kinderen hebben de gave om met dieren te communiceren van nature, maar hoe ouder zij worden hoe meer raakt deze intuïtie op de achtergrond. Vaak zie je dat op het moment dat kinderen leren schrijven hun intuïtieve momenten steeds minder worden.

Een "bezet" toon

Je ziet deze vorm van communicatie ook tussen een baby en de moeder. Er wordt geen woord gesproken en toch is de communicatie tussen moeder en kind heel duidelijk.

Een ander voorbeeld van telepathie zijn tweelingen. Soms kan een helft van een (eeneiige) tweeling sterke emoties van de ander voelen.

Dat klinkt allemaal makkelijker dan het is. Maar, wij denken met een snelheid van achthonderd tot veertienhonderd woorden per minuut. Dat is dus behoorlijk druk. Kan je nagaan hoeveel moeite je dier moet doen om hier tussen te komen - het krijgt gewoon regelmatig een "bezet" toon.

Telepathisch communiceren betekent dus het mentaal zenden en ontvangen van gedachtes, beelden, gevoelens, geuren, emotie en zelfs woorden. De een is meer visueel ingesteld en staat meer open voor het ontvangen van beelden. Dit zal je vaak zien bij kunstenaars of zeer creatieve personen. Sommigen mensen zullen erg goed zijn in het ontvangen van fysieke gegevens, zoals: hoe voelt het dier zich en heeft het misschien pijn.

Na oefening zal je beter in staat zijn om de informatie steeds duidelijker binnen te krijgen. Dan weet je niet alleen maar of een dier pijn heeft maar ook waar en hoe heftig en waar komt de pijn vandaan.

Telepathisch communiceren is niet aan afstand gebonden. De meeste dierentolken werken dan ook met foto's in plaats van "echte" dieren. Zelf doe ik dit ook omdat ik dan in alle rust thuis kan werken en niet afgeleid ben. Ook het dier voelt zich veel meer ontspannen als het in zijn eigen omgeving blijft.

In mijn praktijk kom ik eigenlijk hele uiteenlopende dingen tegen. Soms kunnen dit ook kleine problemen zijn, die snel zijn opgelost.

Soms zijn het ook in onze ogen onbelangrijke probleempjes van dieren. Ik werd een keer door een klant gebeld, die aangaf dat hun hond sinds 2 dagen blaffend aan de achterdeur stond. Tijdens het consult gaf de hond aan dat zijn bal in de tuin van de buren lag en hij toch wel erg gesteld was op deze bal. Nadat navraag werd gedaan bij de buren en de bal werd terugbezorgd was het weer stil in huis.

Een dierentolk?

Wanneer kan je gebruik maken van een dierentolk:

* bij gedragsproblemen van dieren

* om te weten te komen of een dier pijn lijdt

* om meer te weten te komen over de "achtergrond"

van een dier

* bij het opsporen van ziektes of pijn

* om te ontdekken hoe een dier zich voelt

* bij onverklaarbare angsten van een dier

* een nieuwe huisgenoot

* verhuizingen

* ouderdomsklachten

* verlatingsangst

* stress

* stervensbegeleiding

* energie- en pijnbehandelingen

* consulten met overleden dieren

Het doel van mijn werk is een beter inzicht te geven in de gevoelswereld van een dier en hierdoor eventuele problemen op te lossen.

Lezingen en cursussen

Naast de lezingen over communiceren met dieren geef ik ook lezingen over stervensbegeleiding bij dieren en introductiecursussen voor iederen die de basisiprincipes van het telepathisch communiceren graag wil leren. Dit jaar zijn een aantal introductiecursussen en vervolgcursussen gepland. Zie mijn website www.communicerenmetdieren.com.

_______________________________________________

Uitgave maart 2008

Kauwen op je hoofd

Omdat mij altijd weer mensen weten te vinden als het om gewonde, zielige of depressieve vogels gaat ben ik al een aantal keren in de gelukkige positie geweest dat ik kauwen een poosje als huisgenoot mocht verwelkomen.

Onze eerste kauw hebben wij gekregen via een opvangcentrum. Deze kauw was van iemand die de vogel uit een nest had gehaald (er zijn helaas nog steeds mensen die dit doen) en aan een ketting vastgezet heeft. Wij hadden alle moeite om de ijzeren ring van zijn pootje te krijgen omdat die al helemaal was ontstoken. Deze vogel bleef de hele tijd dat hij bij ons was bang voor mannen en weigerde ondanks liefdevolle pogingen van mijn man ook maar in de buurt bij hem te komen.

Wat was ik blij dat deze kleine schat nu eindelijk mocht leren hoe je kon vliegen en uiteindelijk zelf weer mensen te vertrouwen.

Ik moet zeggen het is een echt cadeau om een kauw om je heen te hebben.

Kauw in de open haard

Een jaar later werden wij door een kennis gebeld die zijn open haard wilde aansteken en als verrassing een nest aantrof met daarin een kauwtje. Deze kauw was behalve dat hij onder het roet zat niet verder gewond.

Aangezien de ouders in geen velden of wegen waren te bekennen werd de jonge vogel naar ons toe gebracht. De eerste dagen is het altijd een beetje moeilijk een vogel te overtuigen dat een worm een delicatesse is en dat ik weliswaar nooit zijn moeder kan vervangen maar mijn uiterste best zal doen om hem zelfstandig te leren eten en uiteindelijk ook te leren vliegen. Dat laatste is vrij eenvoudig. Puur een kwestie van voordoen. Is je dat te omslachtig of ben je bang dat je buren misschien denken dat je nu helemaal gek bent geworden, helpt het ook de kauw op je vinger te zetten en voorzichtig met je hand te zwaaien. Kauwen zijn hoogintelligente dieren die je op grote afstand herkennen en een diepe band met hun verzorger op kunnen bouwen. Ik moet zeggen dat ik iedere keer behoorlijk verliefd was op mijn "Schützlingen" en versteld stond van hun scherpte, speelgeest en improvisatievermogen.

Toen deze kauw na een paar dagen zelfstandig kon eten en steeds brutaler werd kwam er een tweede kauw bij die er minder rooskleurig aan toe was. Hij was tijdens de renovatie van een dak gevonden en zijn ouders hadden hem schijnbaar al opgegeven. Hij was veel kleiner dan de andere, behoorlijk verzwakt en zijn veren zagen er zwaar gehavend uit. De introductie van deze kauw duurde precies een half uur. Daarna waren ze de dikste maatjes en onafscheidelijk. Onze oude rot nam hem letterlijk onder zijn vleugels en heeft hem direct leren eten en al vrij snel begonnen ze het eerste bad samen te nemen en de eerste vlieglessen volgden. 's-Nachts moest ik ze wel even voor onze roofvogels, die een vast onderkomen in onze tuin hebben, beschermen. Maar voor de rest konden ze heerlijk los in de tuin rondvliegen. Iedere keer als ik maar een voet in de tuin zette kwamen ze aanvliegen en gingen met een rotvaart op mijn hoofd zitten. Ten minste, dat was de bedoeling. In het begin was de landing nogal moeilijk en had ik steevast krassen in mij gezicht omdat ze mijn hoofd of mij schouder misten. Later konden ze de landingsbaan haarfijn vinden en kwamen direct als ik hun namen riep.

Wandelen met de hond

Zelfs met korte wandelingen met de honden in de buurt kwamen ze mee. Het liefst zaten ze dan op de hoofden van de honden, hoefden ze tenslotte niet te vliegen. Je kunt je voorstellen dat ik de hele zomer het liefst buiten in de tuin rondliep om zoveel mogelijk tijd met de twee doerakken door te brengen. Ons bezoek moesten wij wel steevast waarschuwen, want niet iedereen was ervan gecharmeerd om luidruchtig door twee kauwen begroet te worden, wat ikzelf eigenlijk altijd juist bijzonder gastvrij en attent vond.

Op eigen benen staan

Aan het eind van het seizoen zijn onze kauwen iedere keer vertrokken. Het is heel vervelend als je dan op een ochtend naar buiten komt en je kauwtjes roept en er landt dan voor het eerst geen zwart gevaarte op je hoofd. Aan de ene kant ben ik dan heel blij dat ze op een gegeven moment helemaal hun eigen weg hebben gevonden en op eigen benen kunnen staan maar ik miste ze wel iedere keer verschrikkelijk.

Ik betrap mij er nog steeds op dat ik in het voorjaar even heel zachtjes hun namen roep in de hoop dat ze misschien nog en keer terug zullen komen.

Kauwen op je hoofd

Wat was ik blij dat deze kleine schat nu eindelijk mocht leren hoe je kon vliegen en uiteindelijk zelf weer mensen te vertrouwen.

Ik moet zeggen het is een echt cadeau om een kauw om je heen te hebben.

Kauw in de open haard

Wandelen met de hond

Op eigen benen staan

Ik betrap mij er nog steeds op dat ik in het voorjaar even heel zachtjes hun namen roep in de hoop dat ze misschien nog en keer terug zullen komen.

[Communiceren met dieren] [Telepathisch communiceren?] [Consult] [Cases] [Birgitta van Spronsen] [Cursus] [Introcursus] [Vervolgcursus] [Death & Dying] [Nieuws] [Paravisie] [Rubriek De Bron] [Literatuur] [Contact] [Links]